Сляза і камень

“Вучань можа і так і гэтак. Майстар можа толькі так”, –  напісаў Ігар Бабкоў у кнізе “Засынаць, прачынацца, слухаць галасы рыб”.

Варта прызнаць, што аўтар, сапраўды,  выдатна спраўляецца з акрэсленым для сябе ТАК.

І гэта не толькі фірмовы стыль, але ўласнаруч выштукаваны сусвет, населены аўтарскімі вобразамі і тропамі, якія перацякаюць з кнігі ў кнігу. Зборнікі накладаюцца адзін на другі, суседнічаюць і ўзаемадзейнічаюць з раманамі, нітуюцца скразнымі рэальнымі і прыдуманымі героямі, утвараюць тапалагічнае адзінства. Прастору, якая прырастае з кожнай новай кнігай, захоўваючы свае адметнасці і правілы гульні.

Каб патрапіць у яго, трэба завітаць у кавярню і замовіць круасан і каву ў барыста Луі. Але ж як цяжка зрабіць гэтую простую дзею, калі твая свядомасць сфарміраваная ў галерэі ўніверсама “Цэнтральны”.

Табе прапануюць падарожжа ў Вялікае Княства Аблокаў, а ты глядзіш на свае старыя кеды і не ведаеш, куды паставіць нагу, каб не запаскудзіць чысціню пакоя, альбо як няёмкім рухам не зачапіць заварнік для кітайскай чайнай цырымоніі.

Разам з тым сам Ігар Бабкоў максімальна арганічны ва ўсё гэтай даліктанай, што раздражняе, гаспадарцы.